A SKULL FULL OF MAGGOTS

W sobotę w Pruszkowie obejrzałem Mecz Gwiazd PLKK. Skłamałbym, jeśli napisałbym, że spotkanie mi się podobało. Ładnych akcji było bardzo mało, choć podanie w kontrze Weroniki Idczak do Agaty Skobel - lewą ręką, z biodra, idealnie na udany dwutakt - pamiętam doskonale. Podobnie jak kilka manewrów Ivany Matović, mądre akcje Samanthy Richards i przebojowość Marty Fernandez.

Mecz przypominał raczej sparing na zasadach specjalnych, bo Dariusz Maciejewski powołał na niego aż 20 zawodniczek i skorzystał z każdej robiąc hokejowe zmiany zaplanowane od początku meczu. Polkom grało się topornie, ale dość narzekań, bo wynik meczu był zupełnie nieistotny. Dla trenera najważniejsze było zapewne to, że zebrał dużą grupę zawodniczek i ustalił zasady współpracy.

Dla mnie osobiście Mecz Gwiazd był okazją do zapoznania się z trenerem, z czego oczywiście skorzystałem. I jestem pod dużym wrażeniem - Maciejewski to fachowiec z klasą. Podobnie zresztą jak jego przeciwnik - hiszpański trener gwiazd, a na co dzień Wisły Can Pack Kraków, Jose Ignacio Hernandez.

W artykule na Sport.pl napisałem, że dobrze zorganizowanej, silnej lidze jaką jest Ford Germaz Ekstraklasa, do wzrostu popularności najbardziej przydałby się sukces reprezentacji. Najbliższa okazja już za 17 miesięcy - żeński EuroBasket w Polsce. PZKosz, a także sam Maciejewski wytyczyli sobie ambitny cel - miejsce w pierwsze piątce, które da szansę gry o awans na igrzyska w 2012 roku w Londynie.

Założenie jest bardzo ambitne, a jeśli spojrzeć na ostatnie wyniki i kondycję polskiej reprezentacji, być może nawet nierealne. Nie wiem czy Maciejewskiemu uda się je zrealizować, ale co do jednego nie mam wątpliwości - jest właściwym człowiekiem na właściwym miejscu.

45-letni trener to pasjonat. Wystarczy posłuchać go przez kilka minut, aby zrozumieć, że to nie domorosły wuefista, ale człowiek, który zna koszykówkę, choć w życiu zajmował się także innymi rzeczami. Mówił o tym w sobotę - że ma już dom, że jeździ mercedesem, że ustawił się finansowo, bo m.in. sprzedawał samochody i prowadził knajpy w nadmorskich miejscowościach. W pewnym momencie zrozumiał jednak, że radość daje mu tylko koszykówka. I do niej wrócił.

Wrócił, bo na boisku spędził młodość - jako zawodnik, a potem student Instytutu Kultury Fizycznej w Moskwie. Jako uczeń znakomitego Aleksandra Gomelskiego był nawet tym, który podczas klinik prezentował na boisku to, co tłumaczył wielki trener. Po powrocie do Polski Maciejewski zaczął od pracy z młodzieżą i stopniowo piął się do góry. Obecna pozycja KSSSE AZS PWSZ Gorzów Wlkp. to w dużej mierze jego zasługa.

Maciejewski dużo mówił w sobotę o nauce, o podpatrywaniu trenerów. Kiedy pracował w Ślęzie Wrocław, mnóstwo czasu spędzał na treningach Śląska prowadzonego przez Andreja Urlepa. Jakiś szczególik, który zauważył właśnie u Hernandeza, zamierza wykorzystać w swojej pracy.

Nowy selekcjoner jest stałym bywalcem największych światowych imprez - jeździ na igrzyska, mistrzostwa Europy, mistrzostwa świata. Jak trzeba to za swoje pieniądze, bo jak mówi - to nie jego obowiązek, ale przede wszystkim marzenie. On chce się uczyć, chce oglądać najlepszych, ale najważniejsze jest to, że koszykówkę lubi.

Słuchając tego fragmentu wywodu trenera stanęły mi przed oczami moje własne poszukiwania polskich trenerów na w halach EuroBasketu. Nie mam oczu dookoła głowy, nie byłem w każdej hali, ale pytałem o to wszystkich znajomych i nikt nie widział na meczach europejskiej czołówki polskiego trenera z PLK. Widziano Tomasa Pacesasa, Gaspera Okorna, Igora Griszczuka, ale z ich polskich kolegów - nikogo.

Podczas konferencji prasowej po kobiecym Meczu Gwiazd, słuchając Hernandeza i Maciejewskiego, dotarło do mnie, że poza wieloma różnicami na korzyść FGE w porównaniu z PLK, argumentem za ligą żeńską są także właśnie takie osobistości. Fachowcy, z którymi rozmawia się z przyjemnością, ludzie z klasą i różnymi doświadczeniami. W PLK pracują oczywiście fanatycy, ludzie oddani drużynom, trenerzy znający języki obcy, ale często brakuje im klasy. Nie tylko sportowej.

Nie wiem czy Maciejewski zrobi z reprezentacji Polski dobrą drużynę, nie wiem, czy jego zespół na EuroBaskecie osiągnie cel. Widzę jednak, że jego praca od początku wygląda logicznie - znanym sobie z rozgrywek młodzieżowych koszykarkom już sugerował, aby były rozważne w wyborze klubów, aby cały przyszły sezon traktowały jako przygotowanie do imprezy najważniejszej. Z szefami PLKK już uzgodniono, że sezon 2010/11 musi być krótszy, żeby kadra miała wystarczająco dużo czasu przed czerwcową imprezą - tego zabrakło np. koszykarzom.

Maciejewski od soboty jest moim trenerskim odkryciem i nawet jeśli z zachwytami nad nim przesadzam, to tylko dlatego, że nie pamiętam aby jakiś polski trener z PLK zrobił na mnie takie wrażenie.

PS. Pamiętacie Brittany Denson? Zawodniczkę, która w tym sezonie złamała na boiskach PLKK dwa nosy? Można było sobie wyobrażać, że to jakiś potwór, a tu taka miła niespodzianka...