A SKULL FULL OF MAGGOTS

Dopiero teraz zaglądam na bloga, bo wciąż jestem w podróży...

Ale mecz obejrzałem w środę w Maladze! Co za zakończenie delegacji do Hiszpanii!

Możecie wierzyć lub nie, ale mam świadków, że... wiedziałem jaki będzie wynik meczu Unicaji Malaga z Asseco Prokomem Gdynia. Jadąc nocnym autobusem z Walencji do Malagi przyśniło mi się 97:77 dla Prokomu - spotkanie kończył wsadem Przemysław Zamojski. Po przyjeździe do Malagi, na tradycyjne wśród dziennikarzy przedmeczowe pytanie o wynik, odpowiedziałem, że będzie +20 dla Prokomu. Zostałem troszeczkę wyśmiany.

Po meczu śmiałem się ja, śmiali się wszyscy. Prokom wygrał 70:50, po dwóch kolejkach Top 16 zajmuje pierwsze miejsce w grupie G, jest w bardzo dobrej sytuacji w walce o historyczny awans do ćwierćfinału. Ale nie kalkulujmy jeszcze co się musi wydarzyć, aby Prokom zajął jedną z dwóch pierwszych pozycji - trener Tomas Pacesas mówił żartem po spotkaniu do jednego z dziennikarzy, że jak jeszcze raz spyta się o awans do ćwierćfinału, to "dostanie w łeb".

Pytaliśmy oczywiście dalej, ale Pacesesa odpowiadał tylko, że wygrana w Maladze to mały krok, z którego trzeba się cieszyć, lecz do końca rywalizacji jeszcze daleko.

No to się cieszmy, bo jest z czego. Jasne, Unicaja zagrała słabo - miała fatalną, wręcz niespotykaną na tym poziomie skuteczność spod kosza i z dystansu, niewiele pomysłów na wybicie Prokomu z rytmu i słabości na każdej pozycji.

Ale było tak także dlatego, że Prokom był na Unicaję dobrze przygotowany - trenerzy zwracali uwagę, że hiszpański zespół dobrze gra tzw. transition z wykorzystaniem wysokich, więc od początku zacieśniali strefę podkoszową. Adam Hrycaniuk i Ratko Varda, ale także Qyntel Woods, Ronnie Burrell i Jan-Hendrik Jagla skutecznie walczyli pod tablicami - Prokom wyraźnie wygrał walkę o zbiórki. Pudła z dystansu? Wiadomo, że jak mecz jest wyczerpujący, a walka o każdą piłkę intensywna, to nogi i ręce nie dają piłce tego, co trzeba. Nawet z czystych pozycji.

W ataku gdynianie grali cierpliwie i zespołowo. Mieli oczywiście fatalne momenty w pierwszej połowie, kiedy aż sześć razy tracili piłkę przy jej wyprowadzaniu, kiedy Unicaja w minutę zmniejszyła straty z 13 do czterech punktów, ale Prokom nie dał się złamać. W drugiej połowie wyprowadzanie piłki z własnej połowy było spokojniejsze - mistrz Polski kontrolował grę i wykorzystywał słabości rywala.

W trzeciej kwarcie Unicaja mogła wyjść na prowadzenie - przy dwupunktowym prowadzeniu Prokomu gospodarze mieli trójkę in and out i właśnie po tym niecelnym rzucie koszykarze Pacesasa zadali decydujący cios. Trójka Davida Logana (jedyna w meczu), monster block Woodsa, po którym piłka wypadła w trybuny, przechwyt Woodsa, wygibas Logana spod kosza, punkty Woodsa - po 30 minutach było 49:40, w czwartej kwarcie były dożynki, z dożynającym wsadem Woodsa z powietrza. Kibice gwizdali i machali białymi chusteczkami na szefów klubu siedzących w loży honorowej.

Pacesas miał kilka świetnych pomysłów - w pierwszej piątce wystawił Jaglę, który miał coś do udowodnienia hiszpańskim kibicom i swojemu byłemu trenerowi Aito Renesesowi. Niemiec był bardzo waleczny pod obręczą i choć miał cztery straty, to jego trafienie lewym półhakiem przeciwko strefie w czwartej kwarcie wymogło na Renesesie zmianę defensywy.

Zaskakująca pierwsza piątka - z Jaglą, ale także Zamojskim - służyła wydłużeniu rotacji. Pacesas tłumaczył po meczu, że z obserwacji meczów Unicaji wynikało, że ten zespół przegrywa wiele meczów w czwartych kwartach, w końcówkach. Prokom chciał zachować siły na decydujące momenty i to się udało. Intensywność gry mistrzów Polski nie spadała, a Unicaja traciła wiarę razem z siłami.

Bardzo ważne były także emocje. Varda jest moim zdaniem skarbem dla Prokomu, bo daje zespołowi pozytywne wybuchy, których tak bardzo brakowało mistrzom Polski. Machanie ręcznikiem, gesty uciszające rywali po własnym wsadzie, okrzyki po udanych lub nieudanych akcjach - to Prokomowi w środę pomagało. Pacesas przyznał, że jedną z przyczyn postępów drużyny w Eurolidze była wymiana zawodników niepasujących (Pape Sow, Tyrone Brazelton) na lepszych (Varda, Lorinza Harrington).

Wciąż jestem pod wpływem emocji, kiedy piszę tą notkę, ale to było naprawdę wielkie zwycięstwo Prokomu. Hala w Maladze może pomieścić 10 tys. kibiców i choć w środę było sporo wolnych miejsc, to 7-8 tys. fanów chyba było. Fanów reagujących głośno, fanów prowokujących całą ekipę z Gdyni, wywierającą presję na sędziów. Do 35. minuty wyglądało na to, że jeśli Unicaja trafi jedną, może dwie trójki, jeśli zmniejszy straty do czterech punktów, to w końcówce może mecz rozstrzygnąć na swoją korzyść.

Ale Prokom na to nie pozwolił.

Tym, którzy podważają sukces mistrzów Polski argumentem, że Unicaja była słaba, dam taki przykład - drugiego dnia EuroBasketu Polska pokonała Litwę. Litwę najsłabszą od lat, która turniej zakończyła swoją wielką porażką. Ale dla nas była to ta Litwa, a Polska była od niej lepsza. Zagrała dobrze, z wielkim entuzjazmem - wygrana stawiała biało-czerwonych w dobrej sytuacji w walce o awans do ćwierćfinału.

Z Prokomem jest teraz podobnie. Z drużynami pokroju Unicaji - niezależnie od ich formy - mistrzowie Polski na tym etapie rozgrywek, w dodatku na wyjeździe, nie wygrywali nigdy. W środę zwyciężyli, bo zwyczajnie byli lepsi. Koniec, kropka.