A SKULL FULL OF MAGGOTS

Ostatnia sierpniowa niedziela miała być polskim dniem w Belgii. I była, ale tylko połowicznie. Wyścig o Grand Prix Belgii na Spa-Francorchamps przyniósł pozytywne emocje w postaci trzeciego miejsca Roberta Kubicy, ale atmosferę sukcesu zepsuła porażka koszykarzy.

Belgia - Polska 70:67. Nie ma bezpośredniego awansu na przyszłoroczne mistrzostwa Europy.

Dzień był długi, a emocji w nim wiele. Głowa puchnie od przemyśleń, za rogiem każdego z nich kryją się pytania, zastrzeżenia, ślepe uliczki... Na gorąco proponuję kilka wniosków, które w najbliższych dniach będziemy rozwijać.

Trener Igor Griszczuk nie jest trenerem gotowym na prowadzenie reprezentacji Polski i bez wahania napisałbym to także w przypadku zwycięstwa w Belgii i bezpośredniego awansu na mistrzostwa Europy.

O błędach trenera pisze Michał Owczarek na blogu "Pick and roll", ja napiszę krótko: skoro najważniejszy mecz eliminacji jest niemal kalką wcześniejszej porażki w Portugalii (dobry początek, wysokie prowadzenie, szansa w końcówce), to znaczy, że drużyna nie wyciągnęła ze swoich słabości żadnych wniosków. Skoro poziom gry obniża się już w drugiej kwarcie, a po przerwie zespół zaczyna grę od wyniku 0:10, to znaczy, że pomysłu na poprawę sytuacji nie było.

Reprezentanci Polski - większość jej zawodników - jest mentalnie niedojrzała. Świadczy o tym przypadek Adama Hrycaniuka z meczu Antwerpii - na pierwszy rzut oka nieistotny i wyolbrzymiony, ale moim zdaniem istotny. Zmiennik Marcina Gortata tuż po wejściu na boisku w podkoszowym zamieszaniu zgubił soczewkę i musiał zejść z boiska. Po chwili okazało się, że zapasowe zostawił w hotelu...

Hrycaniuk nie odmieniłby sytuacji na boisku, ale twarde łokcie i pięć fauli przydałyby się w tym meczu, w którym rywal miał aż 11 zbiórek w ataku. Co z tego, że Hrycaniuk 10 minut przed czasem stawił się na przedmeczowej odprawie w hotelu, skoro zawiódł drużynę na boisku? Kadrowa dyscyplina - ta wyimaginowana namiastka koncentracji, którą próbował wprowadzić Griszczuk - była nieistotna i na pokaz. Prawdziwej, potrzebnej dyscypliny w głowach nie było. Czy Hrycaniuk był należycie skoncentrowany?

Z drugiej strony - jaki przykład dał Griszczuk, który jeszcze przed wyjazdem do Portugalii zwolnił z pracy w sztabie szkoleniowym swojego asystenta Pawła Turkiewicza, aby ten mógł się przygotowywać do sezonu z Polpharmą Starogard? Jeśli Turkiewicz był Griszczukowi zbędny, to po co w ogóle pracował z kadrą? Jeśli był potrzebny, to dlaczego - do cholery! - selekcjoner dał mu wolne przed najważniejszymi meczami? I jakie wrażenie musiało to zrobić na zawodnikach?

Kwestia mecze w domu vs mecze na wyjeździe, czyli bilans 4-0 vs 0-4 - co zaciemnia obraz? Przekonujące zwycięstwa u siebie, czy regularne wyjazdowe porażki? Czy Polska to dobry zespół, który zaliczył wpadki na wyjeździe czy może przeciętna ekipa, która wykorzystała atut własnej hali?

Niełatwo odpowiedzieć na to pytanie, ale chyba bliższe prawdy jest to drugie twierdzenie. Wnikliwi obserwatorzy zauważyli, że nawet w zwycięskich meczach - np. z Portugalią czy Bułgarią - gra Polaków nie była wiele lepsza niż w spotkaniach wyjazdowych. Dom to odpoczynek, spokój, doping, radość, pewność siebie, a wyjazd to zmęczenie, znużenie, presja, złość i strach. Na Polaków te różnice działały, drużyna nie potrafiła sobie z tym poradzić.

Pokusa zrzucania całej winy za brak awansu na Griszczuka jest duża i uzasadniona, ale to nie tylko trener jest odpowiedzialny za to, że w mamy w Polsce bardzo niewielu koszykarzy na europejskim poziomie. Widać to było w momencie, kiedy jeden z nich (w Antwerpii - Maciej Lampe) miał gorszy dzień, widać to było w przypadku kontuzji Krzysztofa Szubargi. Griszczuk powinien zadbać o możliwość dołączenia do drużyny Tomasza Śniega w każdej chwili, ale fakt, że mamy w Polsce 2,5 rozgrywającego zdolnego do gry w reprezentacji (Śniega traktuję jako 0,5, bo nie jestem pewny czy pomógłby na wyjazdach), jest przygnębiający.

Last but not least - selekcjonera Griszczuka wymyślił sobie prezes PZKosz Roman Ludwiczuk. Szef związku nie potrafił znaleźć trenera, który zminimalizowałby ryzyko niepowodzenia (zminimalizował, bo gwarancji sukcesu nie dałby nikt), więc poniekąd jest odpowiedzialny za brak awansu. Czy przełoży się to na ocenę jego prezesury w oczach delegatów w zbliżających się wyborach?

Najgorsze jest to, że większość z tych moich wniosków czy też przemyśleń byłaby prawdziwa, nawet jeśli Polska pokonałaby w niedzielę Belgię i awansowałaby na mistrzostwa Europy. Griszczuk pozostałby słabym trenerem, wybór rozgrywających ograniczałby się do trzech, przaśna Tauron Basket Liga nie pozwalałaby dojrzewać koszykarzom, a Ludwiczuk wciąż byłby głównym hamulcowym dyscypliny w Polsce.

Gdyby Polacy w Belgii wygrali i wywalczyli miejsce na litewskich mistrzostwach Europy, pewnie nie ocenialibyśmy wnikliwie wszystkich niedociągnięć. W tych eliminacjach najważniejszy był wynik, styl pozostawał na drugim miejscu. Okazało się jednak, że i wynik, i styl wystarczył zaledwie do czwartej pozycji w grupie.

Ostatni tydzień w polskiej koszykówce był przygnębiający. Zamieszanie związane z udziałem Asseco Prokomu Gdynia w całym sezonie Tauron Basket Ligi i smutny koniec eliminacji sprawiają, że tęsknię za wakacjami w Bieszczadach.

Na ukojenie nerwów zszarganych emocjami sportowymi polecam opowiadanie "Mrówka 2" prosto z Siekierezady.