A SKULL FULL OF MAGGOTS

Asseco Prokom Gdynia gra w ćwierćfinale Euroligi, reprezentacja do lat 17 zdobywa srebrny medal mistrzostw świata, reprezentacja seniorów po serii ups and downs ostatecznie przegrywa eliminacje mistrzostw Europy, zarząd i rada nadzorcza PLK zwalniają Prokom z części rozgrywek Tauron Basket Ligi proponując przyznanie mu bilansu lidera.

Maciej Lampe udziela szczerego wywiadu, w którym przyznaje się do błędów młodości, do zarządu ligi  wchodzi Stanisław Trojanowski, FIBA Europe zwiększa liczbę uczestników ME z 16 do 24, co oznacza, że Polska weźmie udział w przyszłorocznych finałach na Litwie, mimo przegranych na boisku eliminacji.

Czy to wszystko wydarzyło się w rzeczywistości?

Szalone lato, nieprawdaż?

Nie wiadomo czy śmiać się czy płakać...

Ale po kolei - teoretycznie najważniejszym newsem ostatnich dni był ten niedzielny: powiększenie ME oznacza, że Polska zagra w finałach po raz trzeci z rzędu. Można czuć z tego powodu zażenowanie, można mówić o wypaczeniu istoty sportowej rywalizacji, można posłuchać kawałka Kazika "XX wiek" z płyty "Melasa" - to ten z wersem "Liga Mistrzów, Liga Mistrzów, kto odpadnie, ten zostaje..."

Nie zabraknie głosów radykałów, którzy powiedzą, że ktoś powinien się unieść honorem i z takiego prezentu zrezygnować, ale mi o wiele bliższe jest stwierdzenie wiceprezesa PLK (wciąż, wbrew obiegowym opiniom), członka zarządu PZKosz i - w niedzielę usłyszałem to z jego ust oficjalnie - kandydata na nowego prezesa związku Grzegorza Bachańskiego:

Nie powinniśmy przechodzić do porządku dziennego nad sportowymi słabościami reprezentacji, jesteśmy na Litwie niestety tylko z przyczyn administracyjnych, ale z decyzji FIBA Europe cieszyć się trzeba.

Nieprzypadkowo cytuję Bachańskiego tutaj i w artykule do "Gazety Wyborczej" (dzwoniłem także do prezesa PZKosz Romana Ludwiczuka, ale ten w niedzielę po południu nie odbierał telefonu) - wybory do związku powinny odbyć się na początku listopada, czyli dokładnie za dwa miesiące, a ostatnie wydarzenia (o nich za chwilę) to już wyraźny sygnał, że wojna o prezesurę zaczęła się na dobre.

W ciągu kilku najbliższych dni media - łącznie ze mną - zajmować się będą prawdopodobnie administracyjnie wskrzeszoną reprezentacją, która szykowała się do długiego, jesienno-zimowo-wiosennego snu, ale nie dajcie się zwieść - to temat bardzo ważny, ale jednak zastępczy. Po tym, co działo się w polskiej koszykówce w ostatnich latach śmiem twierdzić, że najważniejszym meczem koszykarskim między Odrą i Bugiem będą jesienne wybory prezesa PZKosz. I co tu dużo ukrywać - jestem kibicem z wyrobionym zdaniem, które powtarzam regularnie od roku: chcę, żeby Ludwiczuk te wybory przegrał.

Stwierdzenie, że chcę, aby Bachański wygrał jest niby tożsame z powyższym, ale nie potrafię tego napisać wprost i bez żadnego "ale". Bachański to dobry, ale niewymarzony kandydat na prezesa PZKosz. Idealny sekretarz generalny, ważny człowiek drugiego planu, choć jako członek zarządu kilka bitew w zakulisowej polityce w związku i na jego peryferiach przegrał. W 2006 roku to on promował na prezesa PZKosz Ludwiczuka po tym, jak do dymisji podał się Marek Pałus, kilka miesięcy temu to on mocno popierał kandydaturę Jacka Jakubowskiego na prezesa PLK.

Oczywiście, można powiedzieć, że skuteczne wypromowanie Ludwiczuka na prezesa związku to sukces Bachańskiego, ale jakże blado wygląda to teraz, kilka lat po tym jak wałbrzyski senator wymknął się spod kontroli i zaczął realizować swój własny bezplan. Jeśli tamtego manewru nie można jednak uznać za jednoznaczną porażkę, to już bez wahania należy określić tak prezesurę Jakubowskiego (o najświeższych kwestiach z nią związanych za chwilę). W międzyczasie Bachański poległ z Dariuszem Kowalczykiem w bezpośrednio go dotyczącej bitwie o fotel szefa Kolegium Sędziów.

Teraz Bachański idzie na wojnę z Ludwiczukiem. Wydaje się, że idzie zbyt ostrożnie. Zamiast wykorzystać fakt, że Ludwiczuk poniósł kilka porażek z rzędu (choć spodziewam się, że decyzję FIBA Europe przedstawi jako sukces swojego lobbowania), zamiast wykorzystać momenty, w którym prezes PZKosz kompromituje siebie i całą dyscyplinę, Bachański buduje elektorat po cichu i unika publicznych wypowiedzi.

Kandydat na prezesa tłumaczy ponoć, że to nie media wygrają dla niego wybory, tylko delegaci na zjazd. Z Ludwiczukiem ściera się więc po cichu - w gabinetach przy ul. Ciołka w Warszawie lub na objazdowych posiedzeniach rady nadzorczej. Zobaczymy jakie będą tego efekty. Zwolennicy Bachańskiego mówią, że umie zjednywać sobie ludzi, że umie słuchać, że chce zaufać specjalistom.

O plusach i - głównie - minusach czteroletniej kadencji Ludwiczuka pisałem już wielokrotnie. Teraz przypomnę tylko pewne terminy i tytuły: główny hamulcowy, prezes polskiej koszykówki, Ludwik XIV. "Błędne koło pod polskim koszem, czyli prezes prowadzi donikąd", "Ble ble prezesa polskiej koszykówki".

Ludwiczuk ma jednak zalety przydatne na wojnie - potrafi zlokalizować słabe punkty wroga i przeprowadzić atak w najmniej spodziewanym momencie. Ten ostatni - wprowadzenie do zarządu ligi Stanisława Trojanowskiego - to już prawdziwy majstersztyk. Koń trojanowski, normalnie.

Krótka sylwetka Trojanowskiego: w latach 90. - jako hurtownik Mazowszanki - wspomagał MKS MOS Pruszków i był architektem porozumienia szefa tej firmy Ryszarda Krystkiewicza z ówczesnym prezesem pruszkowskiego klubu Januszem Wierzbowskim. Potem zasiadał w zarządzie stowarzyszenia, które kierowało klubem, a po jego przekształceniu się w SSA pracował w nim jako specjalista od marketingu. Z klubu wyleciał ponoć na życzenie greckiego trenera Michalisa Kiritsisa, ale znalazł posadę w biurze PLK, którym rządził już Wierzbowski.

W ostatnich latach Trojanowski "trzymał ligę", czyli robił w niej wszystko począwszy od weryfikacji, wydawania licencji, nakładania kar na kluby, pilnowania, by realizowały ustalenia z nielicznymi sponsorami, zajmował się elementami marketingu. Był specjalistą od wszystkiego i od niczego równocześnie. Innymi słowy - przykładem człowieka, który nie powinien uczestniczyć w profesjonalizacji ligi.

O wprowadzeniu Trojanowskiego do zarządu ligi rozmawiałem z Jakubowskim, który między wątpliwymi argumentami przemawiającymi za tym rozwiązaniem przyznaje, że jest uzależniony od rady. Po takim wyznaniu nie potrzeba wielkiej wyobraźni, aby dojść do punktu wyjścia tej decyzji, w której Ludwiczuk korzysta na zwolnieniu lekarskim Bachańskiego, urabia i tak już urobionego Jakubowskiego, i wprowadza do zarządu ligi swojego człowieka. Jeden z dwóch wymaganych podpisów członków zarządu przy różnorakich decyzjach - np. przywoływanej w rozmowie z Jakubowski kwestii umowy PZKosz z PLK na prowadzenie rozgrywek - Ludwiczuk ma zagwarantowany na starcie.

Myślę, że ci panowie uważają nas, ludzi koszykówki, za absolutne niemoty intelektualne. Przecież to jest bełkot i mówię to wprost i oficjalnie. Panie prezesie potrzebna jest sanacja dyscypliny. U-zdro-wie-nie! Związek i liga w taki sposób, o którym słyszymy nie są w stanie się same uzdrowić. Moim zdaniem te osoby nie rozumieją tego, co dzieje się w koszykówce. One są w niej przypadkowo.

Pamiętacie? Te słowa Noculak wypowiedział w magazynie "Za Trzy"... 11 miesięcy temu. Dotyczyły wówczas Ludwiczuka i prezesa Energi Czarnych Słupsk Andrzeja Twardowskiego, ale prawda, że pasują jak ulał do obecnej sytuacji? Minął rok, a polska koszykówka stoi za drzwiami wielkiego sportu i ze swadą podkręca wąsa.

Wspomniałem wyżej, że Bachański nie jest idealnym kandydatem na prezesa. To pasjonat i znawca koszykówki, więc boli mnie to, że w ostatnich miesiącach w sprawach kluczowych np. dla reprezentacji (wybór Igora Griszczuka na selekcjonera) nie zabierał publicznie głosu. Bachański, cały zarząd PZKosz w ogóle, dał ciche przyzwolenie Ludwiczukowi na realizację jego bezplanu, mając przy tym wygodną wymówkę: że autokratyczny prezes i tak nikogo nie słucha...

Tamta bierność i brak reakcji były prawdopodobnie częścią strategii polegającej na pozwalaniu Ludwiczukowi na brnięcie w absurdach. Z czajeniem się pora jednak już skończyć, bo skutki uboczne dla ligi, dla reprezentacji mogą być zbyt kosztowne.

Prezent od FIBA Europe tylko potęguje wagę wyzwania. Polska dostała w ostatnich latach dwie takie niespodzianki - w 2004 roku przyznano jej organizację ME, rok później wyciągnięto za uszy z dywizji B. Drużyna prowadzona przez Andreja Urlepa skorzystała z okazji i w 2006 roku awansowała na ME. Zeszłorocznych finałów w Polsce nie wykorzystano jednak w ogóle, co widać po sportowo-organizacyjnej sytuacji w jakiej są reprezentacja i PZKosz.

Jak będzie z tą trzecią szansą od FIBA Europe?

Plan Bachańskiego - zgodnie z tym, co mówił w niedzielę - jest taki: zrobić finansowy bilans otwarcia i przekonać się jakimi pieniędzmi dysponuje związek; do zarządu PZKosz spróbować wprowadzić ludzi koszykówki związanych z biznesem - np. Przemysława Koelnera; dokonać selekcji przy wyborze ludzi do zarządu, czyli wymienić kadry; zdecentralizować szkolenie, wykorzystać ośrodki, które już istnieją - wspierać je i pozwolić im działać; wykorzystać młodych specjalistów, których mamy. Ogólnie: współdziałać, zamiast rządzić.

To ogólniki, o których cztery lata temu wspominał Ludwiczuk (chciał np. powołać radę sponsorów z ludźmi z dużego biznesu, którzy robiliby dobry klimat wokół koszykówki), jednak praktyka okazała się zupełnie inna niż teoria. Co innego zapowiadać, co innego działać - deklaracje są słuszne, ale tylko wtedy, jeśli zostaną potem zrealizowane.

Nie zdziwię się, jeśli Ludwiczuk niebawem powtórzy część założeń programu Bachańskiego jota w jotę, ale dla mnie nie ma to żadnego znaczenia. Żadnego. Bo co dobrego dla związku może zrobić prezes, który przez cztery lata nie stworzył najzwyklejszego działu marketingu, a lidze - której radzi i którą nadzoruje - wpycha do zarządu Trojanowskiego?

Teoretycznie Ludwiczuk nie powinien mieć szans na ponowną kadencję w roli prezesa, ale to jest polska koszykówka. Tu każdy wynik jest możliwy.